کوچـــــــــه گــــــــــــــــــــرد

یکی بود یکی نبود وقتی خورشید طلوع کرد از پشت پنجره کلبه ای قدیمی،شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش نمانده بود. به او پوزخندی زد وگفت : دیشب تا صبح ،خودت را فدای چه کردی؟شمع گفت: خودم را فداکردم تا که او در غربت شب غصه نخورد. خورشید گفت: همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد! شمع گفت: یک عاشق برای خوشنودی معشوق خود همه کار می کند وبرای کار خود هیچ توقعی ازاو ندارد زیرا که شادی اورا شادی خود می داند. خورشید به تمسخر گفت: آهای عاشق فداکار ،حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آیی، دوست داری که چه شوی؟ شمع...دوست دارم دوباره شمع شوم خورشید با تعجب گفت: شمع؟؟ شمع گفت: آری شمع... دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم وشب پروانه را سحر کنم ،خورشید خشمگین شد وگفت: چیزی بشو مانند من تا که سال ها زندگی کنی ، نه این که یک شبه نیست ونابود شوی!

شمع لبخندی زد وگفت: من دیشب در کنار پروانه به چیزی رسیدم که تو در این همه سال زندگیت به آن نرسیدی...من این یک شب را به همه زندگی و عظمت وبزرگی تو نمی دهم . خورشید گفت: تو که دیشب این همه لذت برده ای پس چرا گریه می کنی؟ شمع با چشمانی گریان گفت: من از برای خودم گریه نمی کنم، اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن همه ظلمت وتاریکی شب چه خواهد کرد و گریست وگریست تا که برای همیشه آرامید.